مركز ارتباط حضرت آیت الله العظمی سید علی حسينى سیستانی (مد ظله) در لندن، اروپا، شمال و جنوب امریکا است.
اذان و اقامۀ نماز، دارای شرایطی میباشد که در مسائل بعد به بیان آن پرداخته میشود.
شایان ذکر است، ویژگیهای مربوط به اذان اعلام در مسألۀ«1189» ذکر شد.
مسأله 1194. فردی که اذان و اقامه میگوید، در صورتی اذان و اقامهاش صحیح است که عاقل و شیعۀ دوازده امامی باشد و اگر برای نماز جماعت مردان اذان و اقامه میگوید، مرد باشد. [353]
مسأله 1195. در اذان، بلوغ شرط نیست و اگر انسان اذان بچّۀ نابالغ ممیّـز را بشنــود یا حکایت نماید یا بچّۀ نابالغ ممیّز برای نماز جماعت اذان بگوید، میتوان به آن اکتفا نمود، ولی بنابر احتیاط واجب نمیتوان به اقامۀ بچّۀ نابالغ ممیّز اکتفا کرد. [354]
شایان ذکر است، اذان و اقامۀ بچّۀ نابالغ ممیّز برای نماز خودش، بیاشکال و کافی است.
مسأله 1196. تمام جملات اذان و اقامۀ نماز باید «با قصد قربت» و «اخلاص» و نیز «به عربی صحیح» گفته شود.
همینطور، اگر اذان و اقامه بین چند نماز مشترک باشد، باید «معیّن» شود که برای کدام نماز گفته میشود؛ مثلاً کسی که قصد خواندن نماز ادا و نماز قضا دارد، باید معیّن کند اذان و اقامهای که میگوید برای کدام نماز است یا کسی که قصد دارد چند نماز قضا بخواند باید معیّن کند اذان و اقامهای که میگوید برای کدام نماز قضا است.
مسأله 1197. اقامه باید بعد از اذان گفته شود. بنابراین، اگر فرد، اقامه را عمداً یا سهواً یا به علّت ندانستن مسأله، قبل از اذان بگوید، برای عمل به این مستحب (اذان و اقامه)، لازم است آن را دوباره بعد از اذان بگوید.
مسأله 1198. رعایت ترتیب بین جملات اذان یا اقامه لازم است. بنابراین، اگر فرد كلمات اذان و اقامه را بدون ترتیب بگوید، مثلاً «حَیَّ عَلَی الْفَلاحِ» را قبل از «حَیَّ عَلَی الصَّلاةِ» بگوید، باید از جایی كه ترتیب به هم خورده دوباره بگوید، مگر آنکه موالات از بین برود که در این صورت اذان یا اقامه از سر گرفته میشود.
مسأله 1199. بین جملههای اذان یا اقامه، نباید زیاد فاصله شود و اگر بین آنها بیشتر از معمول فاصله انداخته شود - طوری که صورت اذان و اقامه به هم بخورد و عرفاً نگویند فرد اذان یا اقامه میگوید - چنین اذان و اقامهای کافی نیست.
مسأله 1200. فرد باید بین اذان و اقامه فاصله نیندازد و اگر بین آن دو به قدری فاصله بدهد كه اذانی را كه گفته، اذان این اقامه حساب نشود، برای نماز کافی نیست؛ ولی فاصله شدن مواردی که در مسألۀ«1219» خواهد آمد، موالات را به هم نمیزند و نیز اگر بین اذان و اقامه و نماز به قدری فاصله بدهد كه اذان و اقامۀ آن نماز محسوب نشود، کافی نیست.
مسأله 1201. اذان و اقامه باید بعد از فرا رسیدن وقت نماز گفته شود و اگر عمداً یا از روی فراموشی، پیش از وقت بگوید، باطل است، مگر در صورتی كه اگر وقت در بین نماز فرا رسد، حكم به صحّت آن نماز میشود كه در مسائل«1563 و 1564» توضیح آن ذکر خواهد شد.
مسأله 1202. برای صحیح بودن اقامه در صورت امکان، فرد باید آن را در حال قیام و ایستادن بگوید؛ امّا رعایت قیام در هنگام اذان مستحب میباشد.
مسأله 1203. فرد در هنگام گفتن اقامه بنابر احتیاط واجب، باید با غسل، وضو یا تیمّم (هر کدام وظیفهاش هست) باشد؛ امّا در اذان رعایت این نکته، مستحب میباشد.
مسأله 1204. اگر در اذان و اقامه، صدا را در گلو به گونهای بگرداند که غنا محسوب شود، یعنی بهطور آوازخوانی كه در مجالس لهو معمول است، اذان و اقامه را بگوید، حرام و باطل است و اگر غنا نشود، مكروه میباشد. [355]