مركز ارتباط حضرت آیت الله العظمی سید علی حسينى سیستانی (مد ظله) در لندن، اروپا، شمال و جنوب امریکا است.
مسأله 1183. نذر شرعی تنها با گذراندن نیّت در قلب محقّق نمیشود، بلكه باید معنایی كه در تعریف نذر ذكر شد - که مشتمل بر نام خداوند متعال میباشد [676] - با صیغۀ نذر بر زبان جاری گردد؛ مانند اینكه بگوید: «برای خدا بر عهدۀ من باشد كه یک روز روزه بگیرم» [677] یا بگوید: «برای خدا بر عهدۀ من باشد كه اگر مریضم شفا یافت، یک روز روزه بگیرم»؛
امّا اگر نام خداوند متعال را بر زبان جاری نکند، هرچند در قلب خود آن را قصد نماید، مانند اینکه بگوید: «بر عهدۀ من باشد یا بر من است که روزه بگیرم» یا بگوید: «نذر میكنم روزه بگیرم» یا «نذر میكنم اگر مریضم شفا یافت روزه بگیرم»، نذر محقّق نمیشود. همچنین، اگر به جای نام خداوند متعال، نام اهل بیت یا امام زادگان را ذكر كند، نذر شرعی منعقد نمیشود؛
البتّه اگر بگوید: «ای خدا، بر عهدۀ من است که فلان کار را انجام دهم» یا بگوید: «خدایا، بر عهدۀ من است که فلان کار را انجام دهم» که در آن نام خداوند متعال به صورت «منادیٰ» به کار رفته، صحّت چنین نذری محلّ اشكال است و مراعات مقتضای احتیاط در این مورد ترک نشود.
مسأله 1184. اگر علاوه بر نام خداوند متعال، خود كلمۀ «نذر» هم در صیغۀ آن با عباراتی مانند «براى خدا نذر كردم فلان عمل را انجام دهم» [678] ذكر شود، صحیح بودن چنین نذری محلّ اشكال است و مراعات مقتضای احتیاط در این مورد ترک نشود. همچنین است حکم، اگر بگوید: «خدایا، نذر میکنم فلان عمل را انجام دهم».
مسأله 1185. خواندن صیغۀ نذر به هر زبانی کافی است؛ خواه فارسی باشد یا عربی یا غیر آن و نیز اگر مثلاً بگوید: «لِلهِ عَلَیَّ كه یک روز روزه بگیرم» نذرش صحیح است.
مسأله 1186. انسان نمیتواند شخص دیگری را برای اجرای صیغۀ نذر وکیل نماید. همچنین، نذر کردن برای دیگران به صورت فضولی صحیح نیست، هرچند کسی که برایش نذر شده آن را اجازه دهد.
مسأله 1187. انسان نمیتواند با نذر برای فرد دیگری تکلیف ایجاد کند. بنابراین، اگر زن نذر کند که شوهرش اقدام به برپایی مجلس جشن یا عزای اهلبیت نماید، عمل به چنین نذری بر شوهر واجب نیست.