مركز ارتباط حضرت آیت الله العظمی سید علی حسينى سیستانی (مد ظله) در لندن، اروپا، شمال و جنوب امریکا است.
«خمس»، يکی از فرايض اسلامی است که خداوند متعال آن را برای پيامبر اکرم و ذرّيۀ مکرّم حضرت قرار داده است. قرآن کریم در این باره میفرماید:
«وَاعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ لِلهِ خُمُسَهُ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبیٰ وَالْيَتامىٰ وَالْمَساكينِ وَابْنِ السَّبيلِ…». [276]
«و (اى اهل ایمان) بدانيد كه هر چه (از راه جهاد یا کسب یا طریق مشروع دیگر) به عنوان غنيمت یا فايده به دست آورید، خمس آن خاصّ خدا و رسول خدا و خويشاوندان رسول و يتيمان و فقيران و در راه سفر ماندگان (از خاندان پیامبر) است...».
سماعة بن مهران میگوید: از امام کاظم در مورد خمس پرسیدم، آن حضرت فرمودند: «در هر آنچه مردم فائده میبرند، کم باشد یا زیاد، خمس است». [277]
عمران بن موسی گويد که آيۀ خمس را بر امام کاظم خواندم، حضرت فرمودند: آنچه برای خداست، مخصوص رسول اوست و آنچه برای رسول اوست، مخصوص ماست. سپس فرمودند: به خدا قسم، خدا بر مؤمنان رزقشان را آسان کرده است که از هر پنج درهم، یک درهم را برای پروردگارشان قرار دهند و چهار درهم را خود استفاده کنند و حلالشان باشد. [278] سپس فرمودند: اين از سخنان صعب و مستصعب ماست که عمل به آن و صبر بر آن نمیکند، مگر کسی که قلب او برای ايمان، امتحان شده باشد. [279]
نقل شده است که یکی از تجّار فارس که از موالیان امام رضا بود به آن حضرت نامهای نوشت و دربارۀ خمس اجازه خواست (تا در آن تصرّف نماید)، امام رضا به او در جواب نامه نوشتند:
«بسم اللّه الرحمن الرحیم، همانا خداوند واسع و کریم است، خداوند ضمانت کرده بر کار خوب ثواب دهد و در مورد مخالفت مجازات و عقاب قرار داده است؛ مال، زمانی حلال است که از راهی که خداوند متعال فرموده به دست انسان برسد.
خمسی که شما به ما میدهید، ابزار مهمّی جهت تقویت دین و آیین و کمک به خانوادهها و دوستان ما (فقرا و نیازمندان) است و با آن آبروی خودمان را در برابر آنانی که از قدرتشان بیم داریم (دشمنان) حفظ میکنیم، پس خمس را از ما دريغ نداريد و به اندازهای که توانایی دارید پرداخت کنید و خويشتن را از دعاى خیر ما محروم نسازيد.
همانا پرداخت خمس، کلید رزق و باعث افزایش روزی شما است و موجب پاک شدن گناهانتان میگردد و ذخیرهای برای روز نیاز و تنگدستیتان (آخرت) است.
مسلمان، کسی است که به عهدی که با خداوند متعال دارد عمل نماید و مسلمان، کسی نیست که با زبان بگوید: مسلمانم و با قلبش مخالفت کند؛ و السلام». [280]