مركز ارتباط حضرت آیت الله العظمی سید علی حسينى سیستانی (مد ظله) در لندن، اروپا، شمال و جنوب امریکا است.
مسأله 1338. اموالی که برای صرف در جهت خاصّی - مانند اطعام زائرین اربعین امام حسین - از مردم جمعآوری میشود، نوعی صدقه (صدقه بر جهت) محسوب میگردد و باید در همان جهت صرف شود.
بنابراین، آن مال با تحویل به متولّیان امر و تحقّق قبض، از ملکیّت فرد پرداخت کننده خارج شده و وی نمیتواند آن را پس بگیرد، هرچند هنوز در جهت مذکور صرف نشده و در اختیار متولّیان باشد؛
البتّه، اگر پرداخت کننده، متولّیان را وکیل برای صرف مال در جهت مورد نظر قرار دهد تا قبل از صرف آن در جهت مورد نظر، در ملکیّت مالک اولیّۀ آن باقی بوده و وی - یا ورثهاش در صورت فوت او - میتوانند آن را پس بگیرند. [1147]
مسأله 1339. اگر مالی به عنوان صدقۀ بر جهت - مانند اطعام زائرین اربعین امام حسین - جمعآوری گردد، ولی به علّت عدم نیاز یا مانند آن، بخشی از مال یا تمام آن در جهت مورد نظر صرف نشود، بنابر احتیاط واجب باید در آنچه به جهت مذکور نزدیکتر است هزینه شود.
بنابراین، در مثال فوق در صورت امکان، بنابر احتیاط واجب باید آن را برای سال آینده نگهداری کنند تا صرف اطعام زائرین اربعین در سال بعد شود [1148] و اگر ممکن نیست، بنابر احتیاط واجب برای اطعام زائرین امام حسین در مناسبت دیگری - که به جهت مذکور نزدیکتر است - هزینه گردد.
مسأله 1340. اگر متولّیان امر وکیل باشند اموالی را برای جهت خاصّی همچون اطعام زائرین اربعین امام حسین صرف کنند [1149] چنانچه امکان صرف تمام یا بخشی از آن اموال وجود نداشته باشد، باید برای هر نوع تصرّف دیگر از پرداخت کنندگان (مالکان آن اموال) اجازه بگیرند؛ مگر آنکه اطمینان حاصل شود که آنان برای تصرّف در آن قلباً راضی هستند.
امّا اگر امکان دسترسی به آنان وجود نداشته باشد، آن اموال حکم مال مجهول المالک را دارد که حکم آن، در مسائل«1454 و بعد از آن» ذکر میشود.