مركز ارتباط حضرت آیت الله العظمی سید علی حسينى سیستانی (مد ظله) در لندن، اروپا، شمال و جنوب امریکا است.
مسأله 1127. «كفالت» آن است كه فرد متعهّد شود شخصی را كه حقّی - مالی یا غیر مالی [1018] - بر عهدۀ او است، هر وقت صاحب حق بخواهد نزد او حاضر كند؛ مثلاً فرد متعهّد شود كه هر وقت طلبكار بخواهد، بدهكار را نزد وی حاضر نمايد.
به شخصی كه حقّی بر عهدۀ او است «مكفول» و به كسی كه كفالت به نفع او صورت گرفته «مكفول له» و به كسی كه اين طور متعهّد میشود «كفيل» میگويند.
مسأله 1128. اقدام به كفالت برای دیگران به خودی خود (و با صرف نظر از عناوین دیگر) مكروه است و از امام صادق روایت شده كه كفالت، مایۀ خسارت، غرامت و پشيمانى است. [1019]
مسأله 1129. اگر در هنگام کفالت مال بر عهدۀ مكفول ثابت باشد، (مثلاً فرد، مبلغی را قرض گرفته یا كالایی را بهطور نسیه خریده)، كفالت صحیح است؛
امّا چنانچه در هنگام كفالت، مالی بر عهدۀ وی ثابت نشده، ولى سبب آن محقّق شده باشد - مانند عوض (جُعْل) در جُعاله قبل از انجام عمل [1020] - صحّت كفالت بدنی محلّ اشكال است. [1021]
مسأله 1130. کفالت «عقد» [1022] میباشد و برای محقّق شدنش، لازم است «ایجاب» از طرف «کفیل» و «قبول» توسط «مکفول له» (صاحب حقّ) و بنابر احتیاط واجب علاوه بر آن قبول توسط «مکفول» صورت گیرد و فرقی نمیکند ایجاب و قبول به صورت لفظی باشد یا عملی. [1023]