مركز ارتباط حضرت آیت الله العظمی سید علی حسينى سیستانی (مد ظله) در لندن، اروپا، شمال و جنوب امریکا است.
مسأله 1885. مأموم باید غیر از حمد و سوره، [481] اذکار دیگر نماز را خودش بخواند.
مسأله 1886. اگر مأموم در ركعت اوّل و دوّم نماز صبح و مغرب و عشاء صدای حمد و سورۀ امام را بشنود، هرچند كلمات را تشخیص ندهد، باید حمد و سوره را نخواند و اگر صدای امام را نشنود، مستحب است حمد و سوره را بخواند؛
ولی باید آن را آهسته بخواند حتّی «بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحیم» آن را هم بنابر احتیاط واجب آهسته بگوید و چنانچه سهواً یا به دلیل ندانستن مسأله، بلند بخواند نمازش صحیح است.
مسأله 1887. اگر مأموم بعضی از كلمات حمد و سورۀ امام را بشنود، میتواند آن مقداری را كه نمیشنود بخواند.
مسأله 1888. اگر مأموم سهواً حمد و سوره را بخواند، یا خیال كند صدایی را كه میشنود صدای امام نیست و حمد و سوره را بخواند و بعد بفهمد صدای امام بوده، نمازش صحیح است.
مسأله 1889. اگر مأموم شک كند كه صدای امام را میشنود یا نه، یا صدایی بشنود و نداند صدای امام است یا صدای شخص دیگر، میتواند حمد و سوره را بخواند.
مسأله 1890. مأموم در ركعت اوّل و دوّم نماز ظهر و عصر، بنابر احتیاط واجب، نباید حمد و سوره را بخواند و مستحب است به جای آن ذكر بگوید.
مسأله 1891. اگر ركعت اوّل یا دوّم مأموم، ركعت سوّم یا چهارم امام باشد، وظیفۀ مأموم خواندن حمد و سوره است و باید آن را آهسته بخواند حتّی «بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحیم» آن را هم بنابر احتیاط واجب، آهسته بگوید و چنانچه آن را سهواً یا به علّت ندانستن مسأله بلند خوانده باشد، نمازش صحیح است.