مركز ارتباط حضرت آیت الله العظمی سید علی حسينى سیستانی (مد ظله) در لندن، اروپا، شمال و جنوب امریکا است.
مسأله 940. اگر انسان مال بچۀ نابالغ را از بین برده یا به وی بابت دیه و مانند آن بدهکار شده و بخواهد از حقّ الناس مذكور رهایی یابد (خصوصاً در وقتی كه توانایی پرداخت آن را ندارد)، میتواند با مراجعه به ولیّ نابالغ و موافقت وی به صورت ذیل عمل کند:
ولیّ شرعی طفل، بدهی مذكور را «ضمانت نقل دین» [846] نموده و خود شخصاً به عهده گیرد و به عنوان ولیّ از طرف بچّه نابالغ (طلبكار) ضمانت را قبول نماید؛ با انجام این کار، بدهی مذكور به ذمّۀ ضامن (ولیّ طفل) منتقل میشود و شخص ولیّ چنانچه ضمانتش به صورت تبرّعی و مجّانی بوده، از فرد مذکور طلبی ندارد و در غیر این صورت، از وی طلبکار میشود. [847]
آنگاه از آنجا كه تأمین نفقات بچّۀ نابالغی كه خودش مال [848] دارد، بر ولیّ وی واجب نیست، وی (ولیّ) میتواند در هنگام تأمین نفقات طفل، آن را به حساب طلب فرزند از خود گذاشته و از مقدار بدهی خویش كسر نماید، مثلاً لباس، كفش، لوازم التّحریر، اسباب بازی،... را بهطور مجّانی از مال خویش خریداری نكند، بلكه به حساب بدهی خود به فرزندش منظور نماید.