مركز ارتباط حضرت آیت الله العظمی سید علی حسينى سیستانی (مد ظله) در لندن، اروپا، شمال و جنوب امریکا است.
مسأله 1011. اگر مالی كه قرض داده شده از اموال مثلی باشد (مانند پول، برنج، گندم، جو) و قیمت آن كم یا زیاد شود، بر قرض گیرنده لازم است مثل آن [933] را (چه از نظر اوصاف و خصوصیّات و چه از نظر مقدار) به قرض دهنده پس بدهد و وی نمیتواند از قبول آن امتناع ورزد، هرچند قیمت آن تفاوت كرده باشد. [934]
مسأله 1012. اگر مالی كه قرض داده شده از اموال قیمی باشد (مانند اسب، سنگهای قیمتی) [935] ، قرض گیرنده باید قیمت آن مال در روزی كه آن را قرض گرفته است [936] به صورت پول رایج به قرض دهنده پس بدهد و وی نمیتواند از قبول آن امتناع ورزد؛ [937]
البتّه، در این مسأله و مسألۀ قبل بدهكار و طلبكار میتوانند به غیر آنچه ذكر شد (مثلاً به پول یا كالا از جنس دیگر) بابت ادای بدهی راضی شوند.
مسأله 1013. اگر در هنگام تحقّق قرض برای پرداخت بدهی، مدّتی تعیین نشده باشد، طلبكار میتواند هر وقت بخواهد طلب خود را مطالبه نماید و بر بدهكار در صورت تمكّن مالی، ادای بدهی واجب است و در صورتی كه برای پرداخت آن مدّتی قرار داده باشند، حكم آن در مسألۀ «890» بیان شد.
مسأله 1014. اگر قرض دهنده زمانی طلب خویش را مطالبه کند که مال قرض داده شده موجود بوده و وی همان را مطالبه کند، بر قرض گیرنده واجب نیست خودِ آن مال را پس دهد.
مسأله 1015. اگر مال قرض داده شده قیمی باشد و قرض گیرنده بخواهد جهت ادای بدهی خویش، خودِ مالی را که قرض گرفته بدهد، قرض دهنده میتواند قبول نکند.