مركز ارتباط حضرت آیت الله العظمی سید علی حسينى سیستانی (مد ظله) در لندن، اروپا، شمال و جنوب امریکا است.
مسأله 894. اگر طلبكار طلب خود را مطالبه كند و طلب بدون مدّت بوده یا وقت آن رسیده باشد، چنانچه بدهكار بتواند بدهی خود را بدهد، واجب است فوراً آن را بپردازد؛
هر چند برای این کار لازم باشد اموال خود همچون كالای تجاری یا زمین اضافه یا باغ یا خانۀ غیر مسكونی را بفروشد [806] یا طلب خویش را در صورتی كه شرعاً استحقاق مطالبه داشته باشد، مطالبه نماید یا املاک خود را اجاره دهد و یا مالی را قرضالحسنه بگیرد.
بنابراین، بر بدهکار واجب است هر کدام از موارد فوق را در صورتی که مشقّت زیادی (که معمولاً قابل تحمّل نیست) نداشته باشد، برای پرداخت بدهی خود انجام دهد؛ در غیر این صورت، گناهکار میباشد.
مسأله 895. اگر انسان بدهی حالّ داشته باشد و طلبکارش طلب خویش را از وی مطالبه مینماید، پرداخت بدهی مذکور مقدّم است بر صرف مال در امور مستحبی یا مباح، همچون نفقات توسعهای برای خودش یا خانوادهاش یا سفر زیارتی یا تفریحی یا مساعدت مالی نیازمندان یا خیرات و مبرّات؛
البتّه، صدقه دادن به مقدار اندک، برای دفع بلا و افزایش رزق و مانند آن اشکال ندارد.
مسأله 896. بدهکاری که نمیتواند بدهی خود را بپردازد، اگر کار و کسب درآمد برای او آسان باشد، یا شغل و کسب و کاری داشته باشد، واجب است کار كند و بدهی خویش را بپردازد؛
بلكه در غیر این دو صورت نیز، اگر بتواند کاری كند كه لایق شأنش باشد و مشقّت فوقالعاده برای او نداشته نباشد، احتیاط واجب آن است كه کار کرده و بدهی خویش را بپردازد.
مسأله 897. اگر بدهکار تصرّفاتی مثل صلح و هبۀ (بخشش) بدون عوض به قصد فرار از پرداخت بدهی در اموالش انجام دهد، صحّت آن محلّ اشکال است و مراعات مقتضای احتیاط در این مورد ترک نشود؛ مخصوصاً در صورتی که وی امید به دست آوردن مال دیگری برای پرداخت بدهیهایش نداشته باشد.