مركز ارتباط حضرت آیت الله العظمی سید علی حسينى سیستانی (مد ظله) در لندن، اروپا، شمال و جنوب امریکا است.
مسأله 1124. حواله عقد لازم است و بعد از واقع شدن آن، حواله دهنده (مُحیل) و کسی كه به او حواله شده است (مُحال علیه) نمیتوانند حواله را به هم بزنند.
امّا حکم فسخ طلبکار به صورت ذیل است:
الف. كسی كه به او حواله شده در هنگام حواله، توانایی پرداخت مورد حواله را داشته باشد، هرچند بعداً فقير شده و نتواند آن را بپردازد؛
ب. کسی که به او حواله شده، در هنگام انعقاد حواله، قدرت پرداخت نداشته، ولی طلبكار از این امر اطلاع داشته باشد؛
در این دو صورت (الف و ب)، طلبکار نمیتواند حواله را فسخ کند.
ج. کسی که به او حواله شده در هنگام انعقاد حواله، قدرت پرداخت نداشته و طلبكار از این امر اطلاع نداشته باشد؛
در این صورت، طلبکار میتواند حواله را به هم زده و فسخ نماید و طلــب خود را از حواله دهنده بگيرد؛ البتّه چنانچه در وقتی كه طلبكار استحقاق دریافت طلب خویش را دارد، [1016] برای وی توانایی پرداخت بدهی حاصل شده باشد، ثبوت حقّ فسخ، محلّ اشكال است و مراعات مقتضای احتیاط در ایــن مورد ترک نشــود.
مسأله 1125. اگر بدهكار و طلبكار و شخصی كه به او حواله شده يا يكی از آنان برای خود حقّ به هم زدن و فسخ حواله را قرار دهند، مطابق قراری كه گذاشتهاند، میتوانند حواله را به هم بزنند.