مركز ارتباط حضرت آیت الله العظمی سید علی حسينى سیستانی (مد ظله) در لندن، اروپا، شمال و جنوب امریکا است.
مسأله 1036. اگر فردی وصيّت كند چيزى از اموال او بعد از وفاتش مال شخص معیّنی باشد (وصیّت تملیكی)، ولی آن شخص تا هنگام وفات وصیّت كننده – هر چند به صورت جنین یا نطفه - وجود نیافته [878] وصیّت مذكور صحیح نیست؛
امّا چنین وصیّتی نسبت به بچّهای كه در هنگام وفات وصیّت كننده به صورت «حَمْل» باشد - هرچند هنوز جان نیافته - چنانچه زنده متولّد شود، صحیح است و با قبول ولیّ شرعیش، مالک آن مال میشود؛ ولی اگر قبل از تولّد بمیرد، وصیّت مذكور باطل است و اثری ندارد.
مسأله 1037. اگر فرد وصيّت كند مالی را به شخصی - مثلاً نوههایش - ببخشند (وصيّت عهدی) لازم نيست آن شخص در هنگام وصيّت یا وفات وصیّت كننده وجود داشته باشد.
بنابراین، اگر آن شخص پس از مرگ وصیّت كننده متولّد گردد، لازم است آن مال به او بخشیده و هبه شود [879] و امّا اگر متولّد نشده و نیز احتمال عقلایی تولّد وی نباشد، وصیّت مذكور باطل است و اثری ندارد؛
البتّه اگر از وصيّت، تعدّد مطلوب استفاده شود، [880] بايد مال مذكور در امر خیر ديگرى كه به نظر وصیّت كننده نزديکتر به مورد وصيّت باشد هزینه شود.
مسأله 1038. اگر انسان مالى را براى چند نفر وصيّت كند، [881] آنان در آن مال بهطور مساوى شريک خواهند بود و فرقی ندارد كه همگی مرد يا زن يا مختلف باشند؛ مگر آنكه نشانه و قرينهاى در بین باشد كه در این صورت بر همان اساس عمل مىشود؛
به عنوان مثال اگر فرد مال خود را برای فرزندانش (پسر و دختر) یا برای عمو و عمّهاش یا دائی و خالهاش وصیّت کند، مال بهطور مساوی بین آنان قسمت میشود؛ مگر آنکه از قرینهای فهمیده شود که مثلاً افراد مذکّر دو بار مؤنّث سهم دارند.
مسأله 1039. مسلمان بودن «موصیٰ له» در وصیّت شرط نیست. بنابراین، وصیّت کردن برای کافر یا مرتدّ - هرچند مرتدّ فطری - صحیح است. [882]
مسأله 1040. اگر فردی وصیّت تملیکی به مالی برای بچّۀ نابالغ نماید، ولی ولایت در تصرّف مال مذکور را برای شخصی غیر از ولیّ شرعی وی قرار دهد، برای شخص مذکور ولایتی بر مال بچّۀ نابالغ ثابت نمیشود و ولایت با ولیّ شرعی [883] اوست؛
امّا اگر وصیّت عهدی نماید که مال مذکور نزد آن شخص باقی مانده تا بچّۀ نابالغ، بالغ شده و پس از بلوغ آن را به وی هبه کرده و ببخشد، اشکال ندارد؛
همین طور، اگر وصیّت عهدی نماید که آن شخص مال مذکور را بدون هبه و بخشش، برای بچّۀ نابالغ هزینه نماید، مثلاً با آن خوردنی یا آشامیدنی تهیّه کرده و در اختیار کودک قرار دهد، در صورتی که این امر منافات با حقّ ولایت و حضانت کودک نداشته باشد، اشکال ندارد.