مركز ارتباط حضرت آیت الله العظمی سید علی حسينى سیستانی (مد ظله) در لندن، اروپا، شمال و جنوب امریکا است.
مسأله 1148. «وصیّت عهدی»، با یکی از راههای ذیل ثابت میشود:
1. یقین و همین طور اطمینان از راههای عقلایی؛
2. شهادت دو مرد مسلمان عادل، خواه از ورثه باشند یا از غیر ورثه؛ [949]
3. اقرار تمام ورثه، به شرط اینکه عاقل و بالغ [950] باشند؛ ولی عادل بودن آنان لازم نیست؛ امّا اگر فقط بعضى از ورثۀ بالغ و عاقل اقرار كنند، وصيّت تنها نسبت به سهم کسانی که اقرار کردهاند ثابت مىشود. [951]
شایان ذکر است، وصیّت عهدی، با شهادت زنان (چه انفرادى و چه به ضميمه مردان) ثابت نمىشود.
مسأله 1149. «وصیّت تملیكی»، با یکی از راههای ذیل ثابت میشود:
1. یقین و همین طور اطمینان از راههای عقلایی؛
2. شهادت دو مرد مسلمان عادل، خواه از ورثه باشند یا از غیر ورثه؛
3. قسَم خوردن كسی كه مال برای او وصیت شده، به ضمیمۀ شهادت يک مرد مسلمان عادل؛
4. شهادت يک مرد مسلمان عادل به ضمیمۀ دو زن مسلمان عادل؛
5. شهادت چهار زن مسلمان عادل؛ امّا اگر تعداد زنان شهادت دهنده كمتر از چهار نفر باشند، وصیت به همان نسبت ثابت میشود. بنابراین، اگر يک زن مسلمان عادل شهادت دهد، بايد يک چهارم شیئی را كه مطالبه مىكند به او بدهند و اگر دو زن مسلمان عادل شهادت دهند، نصف آن را و اگر سه زن مسلمان عادل شهادت دهند، سه چهارم آن را به او بدهند. [952]
6. اقرار تمام ورثه، به شرط اینکه عاقل و بالغ [953] باشند؛ ولی عادل بودن آنان لازم نیست؛ اگر فقط بعضى از ورثه اقرار كنند، وصيت تنها نسبت به سهم کسانی که اقرار كردهاند ثابت مىشود.
مسأله 1150. اگر نوشتهاى به دست خط متوفّی یا امضا يا مُهر وی ببینند، چنانچه نشانهها و قرائنى باشد كه ظهور در وصيّت و عمل به آن بعد از وفات داشته باشد، بايد به آن عمل شود.
مسأله 1151. اگر به فردی گفته شود: «آیا در مورد فلان موضوع وصیّت کردهای؟» و وی بگوید: «نه»، ولی بیّنه شهادت دهند که وی وصیّت کرده است، شهادت بیّنه پذیرفته میشود و به گفتۀ وی اعتنا نمیشود؛
البتّه، اگر قصدش از انکار وصیّت انشای عدول از وصیّت باشد، عدول مذکور صحیح است و رجوع از وصیّت محقّق میشود.
همچنین، اگر به فردی گفته شود: «آیا در مورد فلان موضوع وصیّت کردهای؟» و وی بگوید: «بلی»، ولی بیّنه شهادت دهند که وی وصیّت نکرده است، در صورتی که قصد وی خبر دادن باشد، [954] شهادت بیّنه پذیرفته میشود و به گفتۀ وی اعتنا نمیشود؛ امّا اگر قصدش انشای وصیّت باشد، صحیح است و وصیّت محقّق میشود.