مركز ارتباط حضرت آیت الله العظمی سید علی حسينى سیستانی (مد ظله) در لندن، اروپا، شمال و جنوب امریکا است.
مسأله 1596. بر طبق مذهب اماميّه، زن مطلّقۀ يائسه و صغيره - هرچند با آنها نزديكى شده باشد [1345] - عدّه ندارند، ولی بر طبق مذاهب اهل تسنّن - با اختلافى كه در شروط عدّه براى صغيره دارند - عدّه بر آنان واجب است.
بنابراین، اگر شوهر از اهل تسنّن باشد و زن يائسه يا صغيرهاش را - با اعتقاد به لزوم عدّه - طلاق دهد، بنا بر «قاعدۀ اقرار»، ملزم به رعايت قواعد مذهب خویش مىشود (مانند باطل بودن ازدواج با خواهر همسر مطلّقهاش در ایّام عدّه یا باطل بودن ازدواج با زنانى كه جمع آنان با زن مطلّقهاش در دوران عدّه حرام است).
البتّه، احتياط لازم براى مرد شيعى نيز آن است كه با اين زن پيش از تمام شدن عدّهاش ازدواج نكند و آن زن نيز چنانچه شيعه باشد يا شيعه بشود، احتیاط لازم آن است که تا پايان عدّه، اقدام به ازدواج ننماید؛
همچنين، احتیاط لازم آن است كه در ايّام عدّه از شوهر نفقه نگيرد، هرچند طبق مذهب شوهر واجب النفقۀ او باشد؛ مگر آنكه از باب اجراى «قاعدۀ مقاصّۀ نوعى» - در صورت وجود شرايط آن - بتواند نفقه بگیرد.